Herkesin çevresinde biten ilişkiler, terkedilen arkadaşlar vardır. Bende konuyla ilgili deneyimlerimi paylaşmak istiyorum.
Şu sıralar çok sık duyduğum bir söz. “O beni seviyordu.” Birinin sizi sevdiğini nereden anlarsınız? Siz birini sevdiğinizi nereden anlarsınız?
Bir insan makarna yemeyi seviyorum dediğinde makarnaya aşık mıdır? Aşk denen şey bu mudur, bu kadar basit midir?
Sevgi denen kavram bir kaç farklı formda karşımıza çıkabiliyor. Makarnayı da sevebiliriz, oğlumuzu da sevebiliriz, sevgilimizi, eşimizi de sevebiliriz. Ancak aşk denen kavram -yok olduğu iddia edilse de- şehvet ile karıştırılsa da vardır. Bir bayan ile bir erkek arasında olunca aşk diyoruz. İnsanın Allaha olan sevgisine de aşk diyoruz. Bir annenin çocuğuna olan sevgi de ise sevgi diyoruz. Kavramlar saatlerce tartışılabilir ancak anlamsız bir tartışma olacaktır bu. Çünkü herkesin sevgi anlayışı “sevgi” sözcüğünü kullanış amacı ve o kelimeden anladığı şey farklı.
Bir sevgili bir sevgiliye makarnayı sevdiği gibi de seni seviyorum demiş olabilir.
“Ama biz ayrılınca çok ağladı.”
Bir insan bir çok sebepten ötürü ağlayabilir. Bu onun illa “gerçekten sevdiği” manasına gelmez. Çoğunlukla gidenin ardından içten içe maddeci bir bakışla boşa giden emeklerimize, harcadığımız zamana, paraya üzülür onlara ağlarız. Bu onu sevdiğimiz anlamına gelmez. Pişmanlık duyuyorsanız geçmişinizle siz %90 onun için yaptıklarınıza pişmanlık duyuyorsunuz demektir. Onu kaybettiğiniz için ağlamıyor, ona verdiklerinizin değerini bilmediği için ağlıyorsunuzdur.
10 yıldır süren bir arkadaşlığınızın yok yere bittiğini düşünün. Neye üzülürsünüz ilk önce? Eğer onunla geçirdiğiniz o güzel zamanları tekrar geçiremeyeceğinizi, dertleşecek başkasını bulamayacağınızı düşünüyorsanız tek sorununuz yalnız kalmış olmanızdır. Yenisini bulursunuz. Ona verdiğiniz hediyeleri, ısmarladığınız yemekleri vs. düşünüyorsanız giden paranıza üzülmüşsünüzdür. Ancak öyle bir arkadaşı bir daha bulamayacağınızı düşünüyorsanız gerçekten sevmişsiniz demektir.
Sevginin gerçekten ne olduğunu bilmek için Annenin çocuğuna duyduğu sevgiye bakmak gerekir. 2 yaşında altı pis çocuğunu da sever 8 yaşında burnu sümüklü çocuğunu da sever. 18 yaşında üniversiteyi kazanamamış çocuğunu da. Her türlü hakareti etse de, tonla yanlış yapsa da sever. Yani makarnayı çok seven insan tabak tabak yiyen insan makarnanın içine bir örümcek girdiğinde eğer yemiyorsa aslında o makarnayı sevmiyor demektir.
“Seni seviyorum”u herkes söyler. Gözlerine manayı da herkes katar. Gözlerinizin içine bakarakta söyler. Yalandan kolay ne var bu dünyada? Asıl zor olanı “herşeye rağmen” sevdiğini söyleyebilmektir. Makarnadaki örümceği kenara atıp yemeğe devam edebilmektir gerçek sevgi.
Elimi sallasam ellisi diye bir deyim vardır ya hani. Onun yaptıklarını onun fedakarlıklarını yapabilecek yüzlerce kişi daha varsa onun o diğerlerinden ne farkı vardır ki?
“Sevgilim sinirlenince çok küfrediyor” ya da “Eşim sinirlenince dövüyor sadece” türünden cümleleri yüzlerce kez duymuşumdur. Asıl önemli olan sinirlendiğinde bunları yapmamak değil midir?
Sevgi fedakarlıktır. Tamam ama feda ettiğiniz şeylerin çetelesini tutmak değildir fedakarlık. Onun için harcadığınız paranın miktarını, onun için harcadığınız zamanı, harcadığınız emekleri ondan ayrıldığınız gibi hatırlıyor onun yüzüne vurabiliyorsanız aslında hiç sevmemişsinizdir.
Senin için ölürüm demeyi herkes bilir. Çünkü kimse daha önce ölmemiştir. Yiyorsa yaşarken karşıdakinin kahrını çekebilsin insan. O zaman kanıtlamış olur sevgisini.
