Ümmet Bilinci

1. Dünya Savaşı sürmektedir.

Pakistanda Lahor meydanında kalabalıktan Osmanlıya göndermek üzere yardım istenmektedir.
Pakistan(Hindistan o zamanlar) İngiliz sömürüsü altındadır. Halk açlıktan kırılmaktadır.
Teker teker  insanlar çıkıp kalabalığa seslenmektedir fakat kimse çıkıpta para vermemektedir.

Muhammed İkbal kalabalığın önüne çıkar;

Dün gece bir rüya gördüm,

Rüyamda Hz.Muhammed karşımdaydı bana sordu,

—Ya ikbal bana ne hediye getirdin?

Elimdeki kan dolu bardağı göstererek:

—Müslüman Türk askeri senin için Çanakkale’de kanını döküyor, bu bardakta sana onların kanını getirdim ya Resulallah.

Efendimiz bardağı aldı, dua etti.

Bunun duyduktan sonra Lahor meydanındaki tüm kalabalık ayaklanır. Kadınlar kollarındaki bilezikleri, erkekler ceplerindeki tüm parayı çıkarır verirler. Bir ara kalabalık telaşlanır, bir hareketlilik görünür. Arkalardan fakir bir kadın seslenmektedir;

“Yok mudur bir hayırsever, Allah rızası için bu çocuğumu satın alsın, bedelini Osmanlı’ya göndereyim”

Neyse ki bir hayır sahibi kadın adına istediği meblağı yardım sandığına verdi; çocuğu da annesine bıraktı.

Ümmet bilincinin ne parayla ne de eğitimle bir ilgisi var. Bugün Somali’de peygamberimizin ümmeti açlık içerisinde. Kardeşlerimizin açlıktan öldüğü bugünlerin hesabını nasıl vereceğiz? Efendimizi gördüğümüzde ne diyeceğiz?

Haydar Özkömürcü